EEN DROOM

Het is de nacht van maandag op dinsdag. Ik heb het grootste deel van de dag op bed gelegen omdat ik me beroerd voelde. Zelfs zo beroerd dat ik afgelopen zondag al de logeerpartij van onze kleinzoon Owen uit Arnhem heb moeten afzeggen. Dat heeft te maken met de spontane , nogal heftige bloedingen die ik nu al twee weken heb op de plaats waar anderhalf jaar geleden de kanker werd ontdekt en die grote spanningen met zich mee hebben gebracht. Toen ik daar bovenop afgelopen vrijdag en zaterdag toenemende griepverschijnselen kreeg, was ik er al bang voor en gisteren was voorlopig het hoogtepunt van die griep. Hoofdpijn, rugpijn, spierpijn, me nauwelijks kunnen bewegen en dat bovenop de dikke 300mg morfine en 4000mg paracetamol die ik normaliter al neem om als pijnstillers tegen de pijnverschijnselen die mijn spierziekte nu eenmaal met zich meebrengt, en die nodig zijn om enigszins te kunnen functioneren.

1972-mazda-1800-brochure

Gisteren heb ik dus bijna de hele dag op bed gelegen en alleen de avond heb ik bij Els in de huiskamer gezeten. Nogal logisch dus dat ik niet zo gek veel slaap meer overhad om diep te gaan liggen slapen. Het is nu 02.24uur en ik moest even plassen, maar dat ging/gaat nu eenmaal niet zo gemakkelijk meer. Jezus, als ik dit teruglees ben ik echt wel een verschrikkelijk oude krakkemikkerige oude man geworden zeg. Maar helaas het is niet anders. Ik heb dus toch nog zo geslapen of liever gezegd heftig gedroomd van kwart over twaalf tot 02.00u vannacht. In mijn droom hadden we de staatsloterij gewonnen en ik had een oude Mazda 1800 de luxe gekocht, een old timer uit 1969, die opgeknapt totdat hij sprakeloos mooi was en Els, Jesse, die er ook al dik 2 jaar niet meer is, en ik reden rond in Frankrijk en genoten enorm. We stopten ergens bij een bedevaartsplaats waarvan de naam me ontschoten is en gingen een stuk lopen. Het was een parcours waar alleen maar te lopen was en dan was het ook nog knap lastig. Ik had al mijn problemen al en ook Els had knap last van haar vastgezette enkel, en haar moeilijke voeten. Alleen Jesse die eigenlijk niet los mocht, maar die zich zelf bij een valpartij van mij wel losgemaakt had sprong lustig in de rondte, en had de grootste lol en ging bij momenten ver uit zicht. Het was eigenlijk nauwelijks een pad te noemen. We moesten zelf iedere keer kiezen wat er het gemakkelijkst uitzag en er waren steeds behoorlijke klimpartijen en worstelingen om weer verder te komen. Tot overmaat van ramp werd het steeds later en de gedachte dat we ook nog terug naar de auto moesten zien te komen bekroop ons terwijl het langzaam later werd.

Uiteindelijk werd het zo laat dat we dachten dat we onmogelijk zouden kunnen terug zouden kunnen komen in het donker, dat we besloten rechtsomkeert te maken. Ons humeur was er ook niet echt beter van geworden want van dat geklauter en zo waren we natuurlijk ook al bont en blauw, en doodmoe en pijnlijk geworden. Toch zagen we net voordat het compleet verduisterde de witte Mazda in de verte en wisten dat we het wel zouden gaan redden, en plotsklaps werd ik wakker met mijn hoofd op mijn armen op het toilet thuis. Waardeloos. Geplast had ik nog steeds niet, en nog midden in mijn droom dacht ik, die moet ik even opschrijven, en ja dat ben ik nu dus aan het doen.

Het was een heftig avontuur. Maar toch niet echt een nachtmerrie. Misschien zou het dat geworden zijn als ik langer door gedroomd zou hebben. Meestal kan ik ze ook niet herinneren. Ik kijk nu naar links en daar ligt Meisje licht snurkend lekker te slapen op de bank, en ik merk dat ik eigenlijk hoognodig weer mijn bed in moet. Er waren nog veel meer details die ik nu nog niet beschreven heb, bijvoorbeeld over het reusachtig leuke en lekkere gevoel om weer eens achter het stuur van die oude Mazda van mijn Pa te zitten, of in ieder geval een soortgelijke als hij had gekocht toen ik nog jong was. Ah, nu heb ik gelijk een plaatje om bij dit verhaal te plaatsen in mijn hoofd. Dat heb je als je zo’n hobby hebt als ik met Myn Transportblog . In het hoofdstuk MAZDA zitten meerdere foto’s van die auto waar ik nu nog graag in zou rondtoeren. Helaas zie je ze niet vaak meer, want het gaan over de Mazda Luce 1800 uit de periode 1966 tot en met 1973. Die had overigens het nummerbord 98-92-PA.bernadette-bij-de-mazdaZoals je hier nog kunt zien met mijn zus erbij. Misschien schieten er later nog meer details naar boven en schrijf ik die alsnog op. Nu ga ik gauw mijn bed weer in.

 

Advertenties